mar 11, 2025
W niedzielę, 9 marca, studenci Kolegium Studiów Administracji i Informatyki Filii w Iławie uczestniczyli w wizycie studyjnej w Starostwie Powiatowym w Iławie oraz Inkubatorze Technologicznym. Celem spotkania było poszerzenie wiedzy z zakresu funkcjonowania administracji samorządowej oraz instytucji wspierających rozwój gospodarczy regionu.
Pierwsza część wizyty odbyła się w sali sesyjnej Starostwa Powiatowego, gdzie uczestników przywitał Wicestarosta Powiatu Iławskiego, Pan Maciej Rygielski. W spotkaniu udział wzięli również Sekretarz Powiatu, Pani Anna Empel, oraz Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Iławie, Pan Michał Młotek.
Podczas prelekcji Wicestarosta, Pan Maciej Rygielski, przedstawił historię podziału terytorialnego Polski oraz omówił strukturę i kompetencje samorządu powiatowego, ilustrując je przykładami działalności jednostek organizacyjnych Starostwa. Ponadto uczestnicy zapoznali się z zasadami funkcjonowania Rady Powiatu Iławskiego oraz przebiegiem jej obrad.
Następnie głos zabrał Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, Pan Michał Młotek, który przybliżył zadania realizowane przez PUP oraz przedstawił genezę i działalność Inkubatora Technologicznego w Iławie. W swoim wystąpieniu podkreślił znaczenie tej instytucji w kontekście wspierania przedsiębiorczości oraz innowacyjnych inicjatyw w powiecie iławskim.
Spotkanie miało interaktywny charakter – studenci aktywnie uczestniczyli w dyskusji, zadając pytania dotyczące funkcjonowania administracji publicznej oraz mechanizmów wspierających rozwój lokalnej gospodarki.
Następnie uczestnicy, pod opieką Pana Michała Młotka, udali się do Inkubatora Technologicznego, gdzie mieli okazję bliżej zapoznać się z działalnością tej instytucji oraz jej wpływem na rozwój innowacyjnych przedsięwzięć w regionie
mar 10, 2025
W sobotę 8 marca w Sali sesyjnej starostwa odbyło się spotkanie pełne wiedzy, inspiracji i dobrej energii! Powiatowy Szpital im. Władysława Biegańskiego w Iławie – pomysłodawca i organizator wydarzenia, zaprosił kobiety na rozmowy o zdrowiu, urodzie i rozwoju. Spotkanie w starostwie było świetną okazją, by zaczerpnąć wiedzy od ekspertów, wymienić doświadczenia i poczuć siłę kobiecego wsparcia.
Eksperci i tematy, które zachwyciły uczestniczki
🔹 Prof. dr hab. n. med. Waldemar Placek – wybitny dermatolog, który w wykładzie „Jak kobieta może oszukać PESEL? Co na to dermatologia estetyczna?” zdradził sposoby na zdrową i promienną skórę.
🔹 Prof. dr hab. med. Marcin Jóźwik – specjalista onkologii ginekologicznej, który w prelekcji „Obniżenie narządu rodnego i gubienie moczu można wyleczyć” opowiedział o nowoczesnych metodach dbania o zdrowie intymne.
🔹 Mgr Sylwia Dębowska-Lenart – mentorka i liderka, która w wykładzie „Kobieta w roli liderki – jak inspirować i przewodzić” podzieliła się tajnikami budowania pewności siebie i skutecznego przywództwa.
🔹 Mgr Anna Szymska – dietetyczka, która w prelekcji „Mindful eating w procesie zmiany nawyków. Jak zmieniać, żeby zmienić?” pokazała, jak wprowadzać zdrowe nawyki na stałe.
Kobieca siła i wsparcie
To spotkanie było czymś więcej niż serią wykładów – stało się miejscem rozmów, wymiany doświadczeń i wzajemnej inspiracji. Każda uczestniczka mogła liczyć na miłe niespodzianki przygotowane przez sponsorów oraz chwile relaksu przy słodkim poczęstunku.
Podziękowania dla partnerów i sponsorów
Powiatowy Szpital im. Władysława Biegańskiego w Iławie dziękuje wszystkim, którzy wsparli wydarzenie: Ziaja Polska, Jacques Battini Cosmetics, Adex Cosmetics & Pharma, General Topics, Pharmaceris, Dermedic, Cerko Dermokosmetyki, IKEA Industry Lubawa, Eau Thermale Avène oraz SRH Rolnik za przepyszne słodkości.
Zdjęcia: Powiatowy Szpital im. Władysława Biegańskiego w Iławie
mar 7, 2025
Wielu z nas ma dzieci i większość rodziców robi wszystko żeby wychowywać swoje dzieci najlepiej jak to możliwe. Jednak każdy rodzic, z różnym rzecz jasna nasileniem natknął się na problemy wychowawcze. Nie zawsze jesteśmy w stanie sprawować nieustannej opieki nad naszymi dziećmi. Nie wszyscy wiemy również, że działania naszego potomstwa mogą spowodować naszą odpowiedzialność. Zgodnie z treścią art. 105 kodeksu wykroczeń:
- 1. Kto przez rażące naruszenie obowiązków wynikających z władzy rodzicielskiej dopuszcza do popełnienia przez nieletniego czynu zabronionego przez ustawę jako przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe i wskazującego na demoralizację nieletniego, podlega karze grzywny albo karze nagany.
- 2. Jeżeli czyn określony w § 1 popełnia osoba, pod której nadzór odpowiedzialny oddano nieletniego, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany.
- 3. W wypadkach określonych w § 1 i 2, jeżeli nieletni czynem swym wyrządził szkodę, można orzec nawiązkę do wysokości 1000 złotych.
Rodzic, który zaniedbuje swoje obowiązki wobec dziecka, nie odpowiada za czyny popełnione przez nie, lecz dopuszcza się odrębnego czynu zabronionego, polegającego na rażącym naruszeniu swoich obowiązków. Jego odpowiedzialność jest niezależna od ewentualnej odpowiedzialności samego nieletniego. Wskazać należy również, że nieletni to osoba, która w chwili czynu nie ukończyła 17 roku życia.
Zabronione zachowanie polega na dopuszczeniu, przez rażące czyli dające się łatwo stwierdzić, można powiedzieć ewidentne i wyraźne, naruszenie obowiązków wynikających z władzy rodzicielskiej, do popełnienia przez nieletniego określonych czynów zabronionych, wskazujących jednocześnie na demoralizację nieletniego. Jako przykłady wskazać tutaj można m.in. niereagowanie przez rodzica na wagary, spożywanie alkoholu czy inne ewidentne przejawy demoralizacji nieletniego, jak również zaniedbywanie podstawowych obowiązków dotyczących opieki nad dziećmi, a także zachowanie aktywne polegające wprost na wpajaniu nieletniemu złych nawyków przez np. rozpijanie go czy zachęcanie do innych niewłaściwych sposobów postepowania.
Zachowanie polegające na dopuszczeniu do popełnienia czynu zabronionego będzie co do zasady polegać na zaniechaniu, czyli na nieprzeszkodzeniu popełnieniu przez nasze nieletnie potomstwo czynu zabronionego mimo istnienia takiej możliwości.
Za czyny zabronione, które może popełnić nieletni, uznaje się wszystkie czyny zabronione w polskim prawie pod groźbą kary o charakterze kryminalnym. Każdy taki czyn popełniony przez nieletniego może być zatem rezultatem rażącego naruszania obowiązków przez rodzica czy opiekuna. Jednak co bardzo istotne aby doszło do odpowiedzialności z tytułu omawianego wykroczenia, ustawodawca wymaga jeszcze, by popełniony czyn zabroniony wskazywał na demoralizację nieletniego. Wśród praktyków prawa wskazuje się na fakt, że demoralizacja jest pojęciem nieostrym i stosunkowo abstrakcyjnym. Co do zasady, w ślad za definicją słownikową oznacza ona odrzucenie obowiązujących norm moralnych, prowadzące do łamania prawa, rozwiązłości obyczajów. Najbardziej typowe jej przejawy to zwłaszcza dopuszczenie się czynu zabronionego, naruszanie zasad współżycia społecznego, uchylanie się od obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki, używanie alkoholu, środków odurzających, substancji psychotropowych, ich prekursorów, substancji psychoaktywnych, czy uprawianie nierządu.
Sprawcy czynu z art. 105 § 1 grozi grzywna w jej ustawowym wymiarze (od 20 do 5000 zł) lub nagana. Surowsza kara przewidziana jest za typ kwalifikowany z § 2 – w takim przypadku sprawca może też zostać ukarany karą ograniczenia wolności. A dodatkowo, jeśli w wyniku popełnienia przez nieletniego czynu zabronionego, doszło do wyrządzenia szkody możemy zostać zobowiązani przez sąd do zapłaty nawiązki w wysokości 1.000 zł.
mar 6, 2025
W dniach 14 – 15 października 2023 roku odbyła się V Konferencja Sekson, którą – jak zawsze – organizowała Fundacja Avalon. Jej głównym tematem były różne wymiary bliskości i relacje w kontekście seksualności i rodzicielstwa osób z niepełnosprawnościami. Poruszono na niej – jak każdego roku – bardzo wiele ważnych i interesujących tematów. Polecam obejrzenie tego dwudniowego wydarzenia, które znajdziecie na kanale Fundacji Avalon w serwisie YouTube.
Moją uwagę zwróciły prelegentki i prelegenci występujący podczas Konferencji. Spora część z nich była przedstawiana jako samorzecznicy. Z samorzecznikami spotkałem się także podczas konferencji „Żyć godnie”, którą 8 maja 2024 roku w iławskim kinoteatrze, wraz z Iławskim Centrum Kultury, zorganizowały Warsztaty Terapii Zajęciowej, należące do Polskiego Stowarzyszenia Na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną – Koło w Iławie.
Kim oni są i jaka jest ich rola w społeczeństwie? Myślę, że jest to bardzo interesujące pytanie, dlatego postaram się odpowiedzieć na nie w niniejszym felietonie. 😊
Samorzecznicy – co warto o nich wiedzieć
Samorzecznicy to osoby lub grupy ludzi, którzy angażują się w działania zmierzające do obrony i reprezentacji swoich interesów oraz interesów innych osób w kontekście różnych kwestii społecznych, politycznych lub gospodarczych. Słowo „samorządca” wywodzi się od słowa „samozwany” i odnosi się do ludzi, którzy sami siebie uważają obrońców określonych wartości, przekonań lub grup społecznych.
A jaką rolę społeczną odgrywają?
Odpowiedź na tak postanowione pytanie możemy uzyskać tylko w jeden sposób. Poniżej przedstawię Wam kilka aspektów, które dotyczą roli samorzeczników w społeczeństwie.
Pierwszym z nich jest reprezentacja interesów. Samorzecznicy dążą do reprezentowania interesów grupy lub społeczności, z którą się identyfikują. Mogą to być interesy mniejszości etnicznych, osób z niepełnosprawnościami, grup zawodowych etc.
Drugi aspekt to działania na rzecz zmian społecznych. Podejmują oni różne działania na rzecz takich zmian społecznych, które mogą obejmować kampanie, protesty, działalność lobbingową, edukację społeczną i inne inicjatywy.
Wyróżnia ich także ochrona praw człowieka. Wielu samorzeczników działa na jej rzecz, walcząc z naruszeniami owych praw i niesprawiedliwościami.
Czwarty aspekt to zmiana polityki publicznej. Samorzecznicy często starają się wpłynąć na politykę publiczną, promując rozwiązania polityczne, które odpowiadają ich wartościom i interesom.
Działalność samorzeczników skupia się także na edukacji i świadomości społecznej w zakresie konkretnych zagadnień lub problemów.
Ważnym aspektem jest tutaj także różnorodność grup. Samorzecznicy mogą reprezentować różne grupy społeczne, w tym mniejszości etniczne, osoby LGBTQ+, osoby z niepełnosprawnościami, pracowników, emerytów, konsumentów etc.
Co można zyskać, gdy jest się samorzecznikiem?
Kiedy mówimy i/lub piszemy o samorzecznictwie, mamy na myśli proces wykorzystywania wiedzy, doświadczenia i umiejętności ludzi do rozwiązywania problemów społecznych. W ostatnim czasie zostało ono uznane za skuteczny sposób uczenia się, zarządzania oraz budowania zaufania społecznego. Wzrosła przez to jego popularność. Osoby będące samorzecznikami czerpią z tego faktu szereg korzyści, które mogą wykorzystywać do uświadamiania społeczeństwa w kwestiach, które są dla nich istotne.
Ogromną zaletą w pełnieniu tej roli jest bez wątpienia budowanie poczucia wspólnoty w społeczeństwie. Jest to istotne chociażby ze względu na fakt, że ludzi łączy ich wspólna praca, która ma prowadzić do rozwiązywania problemów. Powoduje to z kolei wzmocnienie więzi między ludźmi i pozwala rozwijać silne sieci społeczne.
Dzięki samorzecznictwu budują się siły i aktywności społeczne. Ci, którzy biorą udział w procesie samorzecznictwa mają możliwość wyrażania swoich opinii i zdobywania umiejętności, które są niezbędne do zarządzania i przywództwa. Możliwe jest przez to lepsze zrozumienie problemów społecznych oraz wypracowanie skutecznych sposobów ich rozwiązywania.
Pełnienie roli samorzecznika wymaga od osób, które się jej podejmują posiadania określonych kompetencji, a wręcz zdolności. Co trzeba zatem umieć, jakimi szczególnymi cechami się wyróżniać, aby móc realizować się w niej możliwie jak najlepiej? Przyznacie sami, że warto się temu przyjrzeć nieco bliżej. 😉
W jaki sposób samorzecznik może zwiększyć swoje zdolności?
Samorzecznictwo jest przede wszystkim umiejętnością samodzielnego rozwiązywania problemów. Jest ona istotnym elementem społeczeństwa, na uświadamianie którego wielu ludzi szuka w obecnych czasach sposobów. Stanowi ono jedno z najskuteczniejszych narzędzi, które służy właśnie temu celowi.
Jeżeli ktoś chce zwiększyć swoje zdolności jako samorzecznik, musi mieć przede wszystkim świadomość, że każdy z nas może podejmować samodzielne decyzje i działania. Osoba ta musi także umieć wysłuchiwać innych ludzi, a nie tylko ich słyszeć, jak też budować z nimi relacje oraz wspierać ich w rozwiązywaniu problemów. Ale równie istotne jest tutaj uczenie się od innych. Ważne jest to, aby brać zawsze pod uwagę ich rady i opinie oraz korzystać z doświadczenia, które posiadają – przede wszystkim po to, żeby móc tworzyć skuteczne rozwiązania.
Zauważcie, proszę, że w momencie, gdy mamy większą samoświadomość i autentyczne poczucie odpowiedzialności za własne działania, możemy skuteczniej rozwiązywać problemy, przed którymi stajemy. Wiemy po prostu, o co toczy się gra, jakie są jej reguły i co powinniśmy zrobić, aby się do nich dostosować. Musimy pamiętać, że samorzecznictwo jest umiejętnością, którą możemy wypracować w sobie w dłuższej perspektywie czasowej i przy ciągłym doskonaleniu siebie.
Jak wszystko inne w życiu, tak samo bycie samorzecznikiem niesie ze sobą konieczność pokonywaniu pewnych przeszkód. Spójrzmy zatem, co się do nich zalicza.
Co może przeszkadzać w byciu samorzecznikiem?
Mamy do czynienia z kilkoma tego typu barierami. Jedną z nich jest niewystarczająca ilość wiedzy i umiejętności. Jak się zapewne domyślacie, nie wszyscy ludzie muszą takowe posiadać. Nie zawsze potrafią oni zatem samodzielnie realizować swoje cele, a może nawet i je wyznaczać. A żeby móc to robić, niezbędne są przecież odpowiednie środki finansowe, których często oni nie posiadają. Jeśli nawet jest odwrotnie i środki te są dla nich dostępne (wzbogacone przy tym o posiadaną wiedzę), to nie zawsze potrafią oni wejść w odpowiednie relacje społeczne lub polityczne, aby zrealizować własne cele.
Zatem jeśli ktoś chce rozwiązywać problemy za pomocą samorzecznictwa, musi być pewien swojej wiedzy i umiejętności. Muszą one bowiem zagwarantować możliwość samodzielnego działania. Osoba taka powinna posiadać też odpowiednie środki finansowe, które pozwolą pokryć koszty realizacji wyznaczonych celów. Powinna ona także dbać o odpowiednie relacje społeczne i polityczne, żeby mogła te cele osiągnąć.
Aby jeszcze bardziej uświadomić sobie, czym jest samoorzecnictwo, przyjrzyjmy się mu poprzez pryzmat niepełnosprawności.
Samorzecznictwo w niepełnosprawności
Samorzecznictwo w kontekście niepełnosprawności to działalność podejmowana przez osoby z nią żyjące oraz organizacje reprezentujące ich interesy w celu wzmocnienia ich głosu, zapewnienia pełniejszego uczestnictwa w życiu społecznym, a także promowania zmian na rzecz bardziej dostępnego i sprawiedliwego społeczeństwa dla wszystkich. Samorzecznictwo osób z niepełnosprawnościami to ruch społeczny, który promuje nasze prawa, udział w procesach decyzyjnych oraz eliminację barier i dyskryminacji, z jakimi się spotykamy.
Oto kilka kluczowych aspektów związanych z samorzecznictwem w niepełnosprawności:
- Rozwijanie świadomości społecznej – działania edukacyjne i informacyjne, aby podnosić świadomość w społeczeństwie na temat niepełnosprawności, przełamywać stereotypy i zmniejszać uprzedzenia;
- Walka o prawa i dostępność – pełne prawa i dostęp do edukacji, pracy, opieki zdrowotnej, transportu publicznego i innych obszarów życia dla osób z niepełnosprawnościami;
- Budowanie społeczności – znajdowanie wsparcia, wymiana doświadczeń i działanie na rzecz wspólnych celów;
- Wsparcie emocjonalne i edukacja – pomoc, informacje i szkolenia dla osób z nowo zdiagnozowaną niepełnosprawnością i ich rodzin;
- Reprezentacja i udział w procesach decyzyjnych – angażowanie się w procesy decyzyjne na różnych poziomach, aby reprezentować swoje interesy i wpływać na politykę publiczną;
- Działania na rzecz zmian kulturowych – mające na celu zmianę kulturowych przekonań i postaw wobec niepełnosprawności, promowanie włączenia i akceptacji różnorodności.
Samorzecznictwo w niepełnosprawności jest niezwykle istotne w budowaniu społeczeństwa bardziej otwartego, równego i dostępnego dla wszystkich. Pomaga nam zdobywać kontrolę nad swoim życiem, dążyć do spełnienia swoich aspiracji i uczestniczyć pełnoprawnie w życiu społecznym. To również ruch społeczny, który przyczynia się do zmian na lepsze w zakresie praw człowieka oraz promuje zasady równości i sprawiedliwości społecznej.
Samorzecznicy odgrywają istotną rolę w demokratycznym społeczeństwie, ponieważ pomagają wyrazić głos i interesy różnych grup społecznych. Ich działania mogą prowadzić do zmian społecznych i politycznych, które służą większemu dobru publicznemu lub ochronie praw i wartości określonej grupy. Często działają nie tylko w interesie własnym, ale także w duchu solidarności i wspierają inne grupy w walce o ich prawa i interesy.
A Wy co sądzicie na temat samorzecznictwa i ludzi, którzy sami nim się zajmują? Może znacie takie osoby lub same/sami chciałybyście/chcielibyście się go podjąć? Co Was do tego zachęca, a co odstrasza? Jakie największe wyzwania w związku z tym widzicie? Dajcie, proszę, znać. Czekam na Wasze maile. 😊
