paź 7, 2025
Zarząd Powiatu Iławskiego Uchwałą 77/299/25 z dnia 7 października 2025 r. zadecydował o przeprowadzeniu konsultacji społecznych dotyczących projektu uchwały Rady Powiatu Iławskiego w sprawie uchwalenia Programu Współpracy Powiatu Iławskiego z organizacjami pozarządowymi i podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego na rok 2026.
1. Cel konsultacji
Niniejsze konsultacje przeprowadza się w celu poznania opinii organizacji pozarządowych i podmiotów prowadzących działalność pożytku publicznego, wymienionych w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie w sprawie poddanej konsultacji.
2. Przedmiot konsultacji
Projekt uchwały w sprawie uchwalenia Programu Współpracy Powiatu Iławskiego z organizacjami pozarządowymi i podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego na rok 2026.
3. Termin konsultacji
Rozpoczęcie konsultacji – 8 października 2025 r. Opinie, wnioski i uwagi należy przedłożyć w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia konsultacji.
4. Forma konsultacji
Konsultacje odbędą się w formie udostępnienia projektu aktu uchwały w celu złożenia przez organizacje pozarządowe opinii, wniosków i uwag na zasadach określonych w § 8 Regulaminu konsultacji z Radą Działalności Pożytku Publicznego Powiatu Iławskiego i z organizacjami pozarządowymi i podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, projektów aktów prawa miejscowego.
Sugestie proszę składać pisemnie lub drogą elektroniczną na adres: organizacje@powiat-ilawski.pl.
5. Zasięg terytorialny konsultacji
W konsultacjach mogą wziąć udział mieszkańcy powiatu iławskiego, a w szczególności organizacje pozarządowe oraz inne podmioty prowadzące działalność pożytku publicznego na terenie powiatu iławskiego. Zapraszamy przedstawicieli wszystkich zainteresowanych organizacji pozarządowych do udziału w konsultacjach.
PROJEKT UCHWAŁY:
Uchwała Rady – projekt
ZAŁĄCZNIK DO UCHWAŁY:
Załącznik do uchwały
Projekt Uchwały do wglądu znajduje się w pokoju 112.
Informacji udziela pracownik Wydziału Organizacyjnego, Spraw Obywatelskich, Zdrowia i Bezpieczeństwa Starostwa Powiatowego w Iławie – Dominika Badura – Kopczyńska (pok. 112) tel. 89/649 08 38.
STAROSTA
/-/ Bartosz Bielawski
paź 6, 2025
W sobotę, 4 października, od wczesnych godzin rannych nad Małym Jeziorakiem w Iławie trwały XXVI Powiatowe Spiningowe Zawody Wędkarskie o Nagrodę Starosty Powiatu Iławskiego. Do rywalizacji stanęło 30 wędkarzy z całego powiatu, reprezentujących m.in. Iławę, Lubawę, Susz, Zalewo i Kisielice. Nagrody zwycięzcom wręczył Starosta Powiatu Iławskiego Bartosz Bielawski, gratulując i dziękując wszystkim uczestnikom za udział oraz sportową rywalizację.
Zawody rozgrywane były są w dwóch kategoriach: indywidualnej i drużynowej. Drużynę stanowił 3 – osobowy zespół zawodników zgłoszony przed rozpoczęciem zawodów. Zawody odbywały się na żywej rybie. Jak naliczano punkty? Wynik indywidualny = suma długości (w cm) złowionych ryb/gatunków przez zawodnika. Wynik drużyny = suma długości (w cm) złowionych ryb/gatunków przez trzech zawodników drużyny do punktacji przyjęto przelicznik 1 cm = 1 punkt. Regulamin zawodów wskazywał ustalone wymiary ochronne gatunków ryb zaliczane do klasyfikacji zawodów: – OKOŃ 18 cm – SANDACZ 50 cm – SZCZUPAK 45 cm – SUM 70 cm – WĘGORZ 60 cm. Pomiaru złowionych ryb dokonywali sędziowie bezpośrednio na stanowisku po zgłoszeniu ustnym (telefonicznym) przez zawodnika. Do czasu dokonania pomiaru ryba była przechowywana w siatce umożliwiającej przeżycie ryby w dobrej kondycji. Tuz potem była wypuszcza z powrotem do wody.
Po kilku godzinach zmagań, przy dość trudnej pogodzie, poznaliśmy najlepszych wędkarzy w powiecie!
WYNIKI:
W klasyfikacji indywidualnej zwycięzcą został Marek Spodniewski z Gminy Kisielice, który zdobył aż 2010 punktów! Drugie miejsce zajął Wojciech Kwiatkowski, reprezentujący Iławskie Towarzystwo Wędkarskie, zdobywając 1360 punktów. Trzecie miejsce zajął natomiast Bartosz Demko z Gminy Susz, który uzyskał 1340 punktów.
W klasyfikacji drużynowej najlepsi okazali się zawodnicy Iławskiego Towarzystwa Wędkarskiego, którzy w składzie: Wojciech Kwiatkowski, Robert Sawicki, Mariusz Kotłowski, zdobyli łącznie 2590 punktów. Drugie miejsce zajęła reprezentacja Gminy Susz w składzie: Bartosz Demko, Ireneusz Dumkiewicz i Andrzej Scheffler zdobywając 2130 punktów. Trzecie miejsce drużynowo zajęła Gmina Kisielice w składzie: Marek Spodniewski, Arkadiusz Pękala i Artur Kwaśniewski zdobywając 2010 punktów.
Sędziami zawodów byli: Stanisław Niedzielski (sędzia główny), Andrzej Sieński, Mirosław Lignowski, Dariusz Żulewski.
ORGANIZATORZY: Starostwo Powiatowe w Iławie oraz Iławskie Towarzystwo Wędkarskie.
FOTORELACJA z XXVI POWIATOWYCH SPININGOWYCH ZAWODÓW WĘDKARSKICH O NAGRODĘ STAROSTY POWIATU IŁAWSKIEGO! [4.10.2025 r.]
wrz 30, 2025
Syndyk po upływie terminu do zgłaszania wierzytelności oraz przeprowadzeniu likwidacji majątku upadłego przedstawia sądowi projekt planu spłaty wierzycieli bądź informację, że zachodzą przesłanki do umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalania planu spłaty wierzycieli bądź warunkowego umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalania planu spłaty wierzycieli bądź informację o istnieniu przesłanek do odmowy ustalenia planu spłaty wierzycieli albo umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli lub warunkowego umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli.
Pierwszym możliwym sposobem zakończenia postępowania upadłościowego jest odmowa ustalenia planu spłaty wierzycieli albo umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli lub warunkowego umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli i zachodzi w sytuacji, jeżeli:
1) upadły doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej stopień w sposób celowy, w szczególności przez trwonienie części składowych majątku oraz celowe nieregulowanie wymagalnych zobowiązań,
2) w okresie dziesięciu lat przed dniem zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w stosunku do upadłego prowadzono postępowanie upadłościowe, w którym umorzono całość lub część jego zobowiązań
– chyba że ustalenie planu spłaty wierzycieli lub umorzenie zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli lub warunkowe umorzenie zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli jest uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi.
Drugim sposobem zakończenia postępowania upadłościowego pozostaje umorzenie zobowiązań upadłego bez ustalania planu spłaty i zachodzi w sytuacji ustalenia przez sąd, że osobista sytuacja upadłego w oczywisty sposób wskazuje, że jest on trwale niezdolny do dokonywania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty wierzycieli. W przypadku, kiedy niezdolność do dokonywania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty wierzycieli wynikająca z osobistej sytuacji upadłego nie ma charakteru trwałego, sąd umarza zobowiązania upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli pod warunkiem, że w terminie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli upadły ani żaden z wierzycieli nie złoży wniosku o ustalenie planu spłaty wierzycieli, na skutek którego sąd, uznając, że ustała niezdolność upadłego do dokonywania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty wierzycieli, uchyli postanowienie o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli i ustali plan spłaty wierzycieli.
Ostatnim przeważającym sposobem zakończenia postępowania upadłościowego jest ustalenie planu spłaty wierzycieli. W postanowieniu o ustaleniu planu spłaty wierzycieli sąd:
1) wymienia wierzycieli uczestniczących w planie spłaty;
2) dokonuje podziału funduszy masy upadłości pomiędzy wierzycieli uczestniczących w planie spłaty, jeżeli w postępowaniu zgromadzono fundusze masy upadłości;
3) ustala, czy upadły doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej stopień umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa;
4) określa, w jakim zakresie i okresie, nie dłuższym niż trzydzieści sześć miesięcy, upadły jest obowiązany spłacać zobowiązania, które w postępowaniu upadłościowym prowadzonym zgodnie z przepisami części pierwszej zostałyby uznane na liście wierzytelności, oraz jaka część zobowiązań upadłego powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości zostanie umorzona po wykonaniu planu spłaty wierzycieli.
Dowiedz się więcej! Skorzystaj z darmowej pomocy prawnej w Powiecie Iławskim.
REJESTRACJA TELEFONICZNA: 89 649 08 48
REJESTRACJA POPRZEZ E-MAIL: poradnia.prawna@powiat-ilawski.pl
REJESTRACJA ONLINE: zapisy-np.ms.gov.pl
Projekt finansowany z budżetu Państwa, realizowany przez Powiat Iławski
Źródło:
– Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny
– Polska Agencja Prasowa
– www.gov.pl
– www.policja.pl
wrz 30, 2025
Lipy, jarzębiny, krzewuszki i ligustry to sadzonki drzew miododajnych, które będą mogli otrzymać nieodpłatnie mieszkańcy powiatu iławskiego w październikowej V Powiatowej Akcji Sadzenia Drzew Miododajnych. W sumie przewidziano ponad 1600 sztuk sadzonek, które mieszkańcy będą mogli posadzić w swoich ogrodach i na posesjach. Akcja rusza 9 października w Iławie, w kolejnych dniach odwiedzimy również Lubawę, Kisielice, Susz i Zalewo. Zapraszamy do udziału w Akcji!
Już po raz piąty mieszkańcy powiatu iławskiego będą mogli wziąć udział w Powiatowej Akcji Sadzenia Drzew Miododajnych, organizowanej przez Starostwo Powiatowe w Iławie. Jak co roku celem akcji jest poprawa bioróżnorodności w regionie oraz zwiększenie ilości pożytków dla pszczół i innych owadów zapylających. Wydarzenie ma również charakter edukacyjny – mieszkańcy otrzymają podstawowe informacje o funkcjonowaniu ekosystemów, a także wskazówki, jak na co dzień dbać o środowisko i rozwijać kulturę ekologiczną. Na tę okazję przygotowano specjalną broszurę edukacyjną. Koordynatorem Akcji jest Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa Starostwa Powiatowego w Iławie.
Tak jak w poprzednich edycjach, uczestnicy będą mogli bezpłatnie otrzymać sadzonki drzew i krzewów miododajnych. W tym roku rozdawane będą lipy, jarzębiny, krzewuszki i ligustry. W sumie przewidziano ponad 1600 sztuk sadzonek, które mieszkańcy będą mogli posadzić w swoich ogrodach i na posesjach
Akcja obejmie wszystkie pięć miast powiatu iławskiego:
-
Iława – czwartek, 9 października, parking przed budynkiem Starostwa Powiatowego (godz. 10.00 –14.00 lub do wyczerpania sadzonek),
-
Lubawa – piątek, 10 października, przy Zespole Szkół na ul. Gdańskiej (godz. 10.00 –14.00 lub do wyczerpania sadzonek),
-
Kisielice – wtorek, 14 października, przy Zespole Szkół Rolniczych (godz. 10.00 –14.00 lub do wyczerpania sadzonek),
-
Susz – środa, 15 października, przy Pomniku Chrystusa Króla (godz. 10.00 –14.00 lub do wyczerpania sadzonek),
-
Zalewo – czwartek, 16 października, przy Zakładzie Gospodarki Komunalnej (godz. 9.00 – 13.00 lub do wyczerpania sadzonek).
Tradycyjnie przewidziano nagrody dla najbardziej zaangażowanych uczestników. Pierwsze 60 osób, które udokumentują posadzenie otrzymanych sadzonek zdjęciem, otrzyma eko-zestawy w postaci domków dla owadów oraz nasion roślin miododajnych. Na zdjęcia czekamy od 20 października. Prosimy przesyłać je na adres: ochrona@powiat-ilawski.pl
Działamy wg schematu: ODBIERZ SADZONKĘ – POSADŹ DRZEWO NA SWOJEJ POSESJI – WYŚLIJ E-MAIL Z POTWIERDZENIEM (od 20.10.2025 r.) – ODBIERZ NAGRODĘ.
Akcję wspierać będą również partnerzy edukacyjni: Zespół Parków Krajobrazowych Pojezierza Iławskiego i Wzgórz Dylewskich, Fundacja Dzika Iława oraz – po raz pierwszy – Pasieka na Wzgórzach Dylewskich, które przygotują specjalne stoiska edukacyjne.
Organizatorzy podkreślają, że sadzenie i wysiewanie roślin miododajnych to nie tylko wsparcie dla owadów zapylających, ale także praktyczna lekcja przyrody dla każdego mieszkańca. To wspólny wkład w ochronę środowiska, zachowanie bioróżnorodności i równowagi ekologicznej.
Starostwo Powiatowe w Iławie zaprasza wszystkich mieszkańców do udziału w akcji i wspólnego dbania o pożytki dla owadów zapylających. Wystarczy przyjść, odebrać sadzonkę i posadzić ją w swoim otoczeniu – razem możemy uczynić powiat iławski bardziej przyjaznym naturze.
ZAPRASZAMY!
wrz 25, 2025
Sporo już napisałem na temat niepełnosprawności. Nie ukrywam, iż najbardziej zależało mi na tym, aby przedstawić jej praczłowieczy model, który – według mnie – na tle pozostałych (medycznego, charytatywnego i społecznego) najbardziej nas upodmiotawia, bazując na takich wartościach, jak: wolność i godność osobista, decyzyjność czy de facto łącząca to wszystko w sobie niezależność. O istocie decyzyjności w życiu osoby z niepełnosprawnością będę chciał Wam jeszcze kiedyś napisać w osobnym felietonie.
Na temat tego, jak należy rozumieć podejście prawoczłowiecze do niepełnosprawności napisałem już w lutym 2023 roku. Nie ma oczywiście najmniejszego sensu powtarzać tego raz jeszcze… Bo i kto by to wytrzymał? 😉 Warto natomiast przypomnieć sobie, iż prawoczłowieczy model niepełnosprawności w prawach i obowiązkach zrównuje nas – osoby, które z nią żyją z resztą społeczeństwa. Oparte jest to na takich zasadach, jak: włączenie, uczestnictwo, niedyskryminacja, dostępność, uznanie różnic i różnorodności, równość szans oraz poszanowanie godności osobistej.
A zatem kim jest osoba z niepełnosprawnością? Jak ją należy określić, zdefiniować? Jakie cechy ogólne, wręcz uniwersalne (o ile w ogóle takowe istnieją), można byłoby ostatecznie jej przypisać?
Uważam, że istnieje coś takiego, jak potoczne rozumienie osoby z niepełnosprawnością. Sprawdźmy zatem o co w nim chodzi i czy jest ono nadal jeszcze aktualne.
Osoba z niepełnosprawnością w potocznym rozumieniu i ogólnym odbiorze społecznym
Przyjęło się, że osoba z niepełnosprawnością to ta, która posiada długotrwałe lub trwałe ograniczenia w zdolności do wykonywania czynności życiowych w sposób uważany powszechnie za normalny ze względu na jakąkolwiek niepełnosprawność fizyczną, intelektualną, psychiczną lub sensoryczną. Jednakże konkretne definicje i kryteria mogą się różnić w zależności od kontekstu, celów i ram prawnych danego regionu lub kraju. Zauważcie, że istnieje kilka kluczowych punktów, które pomagają określić, kogo można uważać za osobę z niepełnosprawnością. Pierwszy z nich to ograniczenia w funkcjonowaniu. Osoba z niepełnosprawnością może mieć ograniczenia w wykonywaniu podstawowych czynności życiowych, takich jak chodzenie, komunikowanie się, widzenie, słyszenie, myślenie lub samodzielna opieka nad sobą. Drugi punkt to trwałość i długotrwałość. Ograniczenia te są zazwyczaj długotrwałe bądź trwałe, co oznacza, że występują przez dłuższy czas lub na stałe, a nie są tylko tymczasowe. Równość i wykluczenie społeczne to trzeci istotny punkt, jeśli chodzi o „potoczne” definiowanie osoby z niepełnosprawnością. Może ona bowiem napotykać bariery, które uniemożliwiają jej pełne uczestnictwo w życiu społecznym i ekonomicznym, na zasadach równości z innymi osobami. To oznacza, że może mieć ograniczony dostęp do edukacji, zatrudnienia, opieki zdrowotnej, transportu publicznego i innych usług oraz doświadczać wykluczenia społecznego. Brane są tutaj także pod uwagę wyjątkowe potrzeby i wsparcie. Osoby z niepełnosprawnościami mogą potrzebować dodatkowego wsparcia, aby pokonać bariery i osiągnąć pełne uczestnictwo w życiu społecznym. To może obejmować pomoc techniczną, terapie, opiekę pielęgniarską, dostosowane miejsca pracy lub środki komunikacji alternatywnej, w zależności od rodzaju niepełnosprawności.
Niepełnosprawność w świetle przepisów polskiego prawa oraz w kontekście społeczno-kulturowym
Według polskiego prawa osoba z niepełnosprawnością to ktoś u kogo jest widoczna trwała lub tymczasowa niezdolność do funkcjonowania społecznego, która jest spowodowana zmianami w działaniu organizmu na skutek choroby lub uszkodzenia ciała. Jej przyczyny mogą być fizyczne, sensoryczne, intelektualne lub psychiczne. Mogą mieć one różny zakres. I tak właśnie brzmi prawna definicja niepełnosprawności. W kontekście społecznym i kulturowym jest ona postrzegana jako skutek nierówności i barier społecznych, kulturowych, informacyjnych, architektonicznych oraz technologicznych. To właśnie one są dla nas głównymi przeszkodami, jeśli chodzi o nasze równe, pełnoprawne i aktywne uczestnictwo w życiu społecznym. Wpływa to najczęściej na różne aspekty naszego codziennego życia, takie jak edukacja, praca, dostępność usług i przestrzeni publicznej. Niepełnosprawność postrzega się więc tutaj jako problem społeczny. Wymaga ona zatem działań, które powinny zmierzać do zapewnienia pełnej integracji i równych szans dla osób potrzebujących całościowej lub częściowej pomocy.
A jakie mamy rodzaje niepełnosprawności?
Może przybierać ona różnorakie formy i dotyczyć różnych sfer życia. Jako najczęściej spotykane rodzaje niepełnosprawności wymienię tutaj niepełnosprawność fizyczną, intelektualną, sensoryczną oraz emocjonalną. Każda z nich jest wywołana innymi czynnikami i wpływa na nasze funkcjonowanie w różny sposób. Proponuję zatem, abyśmy przyjrzeli się każdej kategorii niepełnosprawności. Zrozumiemy dzięki temu nie tylko to, czym one są, ale także zobaczymy, w jaki sposób wpływają na jakość życia osób, których dotyczą. Niepełnosprawność fizyczna wiąże się z utrudnieniami w poruszaniu, które są efektem chorób lub urazów układu mięśniowo-szkieletowego, narządu ruchu, jak też chorób neurologicznych. Gdy żyjemy z tym rodzajem niepełnosprawności, często wykorzystujemy przedmioty ortopedyczne i korzystamy z rehabilitacji. Często także potrzebujemy, aby przestrzeń – prywatna, służbowa i publiczna – była dostosowana do naszych potrzeb. Z kolei niepełnosprawność intelektualna wynika z ograniczeń w funkcjonowaniu mózgu. Możemy ją dostrzec w postaci trudności w uczeniu się, zapamiętywaniu, myśleniu abstrakcyjnym i planowaniu działań. Bardzo często (choć warto tutaj od razu zaznaczyć, że nie zawsze tak musi być) sprawia ona, że żyjące z nią osoby są niezdolne do pracy, jak również potrzebują one długotrwałej opieki i wsparcia w wielu aspektach życia.
A jak rozumiane są niepełnosprawność sensoryczna i niepełnosprawność emocjonalna? Z tą pierwszą mamy do czynienia w przypadku, gdy w jednym lub kilku zmysłach – wzroku, słuchu, węchu, smaku lub dotyku – występuje deficyt. Powoduje to częściową niezdolność do samodzielnej egzystencji. Zakres tego rodzaju niepełnosprawności zależy natomiast od rodzaju zaburzeń zmysłów. Z kolei z niepełnosprawnością emocjonalną spotykamy się w sytuacjach, gdzie występują trudności związane z emocjami – ich wyrażaniem, odbiorem, interpretacją etc. Owe trudności wynikają z chorób psychicznych lub zaburzeń osobowości utrudniających funkcjonowanie w życiu codziennym i społecznym. Osoba z niepełnosprawnością emocjonalną w zasadzie jest niezdolna do pracy i wypełniania ról społecznych. W listopadzie 2018 roku na swojej stronie internetowej popełniłem felieton, w którym zdefiniowałem jeszcze jeden rodzaj niepełnosprawności, a mianowicie – niepełnosprawność filozoficzną. Rozumiem przez nią postrzeganie niepełnosprawności w trzech wymiarach: osobistym, rodzinno-społecznym i polityczno-społecznym w różnych doktrynach. Jesteście ciekawi, co one oznaczają? Dajcie, proszę, znać.
Organizacja Narodów Zjednoczonych i jej definicja niepełnosprawności
Osoba z niepełnosprawnością – zgodnie z tym, co głosi definicja ONZ – jest jednostką doświadczoną trwałym lub częściowym naruszeniem sprawności organizmu w zakresie fizycznym, intelektualnym, sensorycznym i emocjonalnym. W myśleniu oenzetowskim, stykając się z różnymi barierami, mamy utrudnione pełne i skuteczne uczestnictwo w społeczeństwie, na równych zasadach z innymi ludźmi. Dotyczy to zarówno codziennego funkcjonowania, jak i korzystania z usług publicznych czy rynku pracy.
Nie muszę już chyba nikomu przypominać, że jest to prawoczłowiecze podejście do niepełnosprawności (tudzież prawoczłowieczy model niepełnosprawności), któremu poświęciłem (i jeszcze trochę poświęcę) cykl publikacji. Warto zaznaczyć, że definicje i kryteria niepełnosprawności różnią się od siebie pod wieloma względami. Kluczowe jest jednak, aby każda osoba z niepełnosprawnością była traktowana z szacunkiem i miała zapewnione równość szans i pełne uczestnictwo w życiu społecznym, zgodnie z zasadami praw człowieka i równości. Zwróćcie jednak, proszę, uwagę, że to co zostało napisane powyżej gwarantuje nam jedynie prawoczłowieczy model niepełnosprawności, natomiast potoczne rozumienie osoby z niepełnosprawnością należy uznać za coś mocno nieaktualnego, wręcz archaicznego. Postrzega ono bowiem niepełnosprawność jako chorobę, którą trzeba leczyć, oraz problem społeczny, który należy natychmiast rozwiązać, a wręcz usunąć. A zatem, jeśli rodzaj i stopień mojej niepełnosprawności nie da się w większym stopniu dostosować do warunków i oczekiwań społecznych, to wtedy „wypadam z gry” lub jestem w niej na mocno ograniczonych – bardzo nierównych i dla mnie niesprawiedliwych – warunkach. Model prawoczłowieczy widzi to zupełnie inaczej. To otoczenie powinno dostosować się do moich możliwości, potrzeb i ograniczeń, które wynikają z posiadanej przeze mnie niepełnosprawności – oczywiście przy pełnym respektowaniu praw, potrzeb i swobód reszty społeczeństwa. Mam niepełnosprawność, której nie mogę się pozbyć. Nie jest to jednak powód, żeby mnie dyskryminować lub/i w czymkolwiek ograniczać – nawet jeśli wymaga to większych zmian lub drobnych korekt w otaczającej mnie rzeczywistości.
Osoba z niepełnosprawnością to ktoś z takimi samymi prawami i potrzebami, lecz różnymi możliwościami, do których należy się społecznie dostosować. Zgadzacie się z mną? Czekam na Wasze maile. 😊wojciech.kaniuka@powiat-ilawski.pl
Wojciech Kaniuka, autor felietonu
